Cumartesi gününden beri gripten kırılıyorum. Öksürürken can vereceğim sanki! Öyle ağrıyor her yanım.

Ülkenin gündemi yüzünden ağla ağla canım çıktı.

Japonca öğrenmek için girdiğim sitelerden Türkiye güvenli mi soruları geliyor.

Ne desem, nasıl desem?

Evde de durumlar karışık. Ananem ve Gülşah bana hayatı çoook zorlaştırıyorlar.

Bu sene ananem yerine ilk defa annemde kalmayı tercih ettim.

Çünkü çeşitli endişelerim vardı Efsun'la ilgili.

Mesela ek gıda, mesela ayakta sallama vb.

Ananem annemde kaldığım için her gün laf sokuyor. Sanki komşuda kalıyorum ya da uzakta. Yanyana daireler oysa :(

Geçenlerde Efsun'un ağzını elleme istersen, en mikroplu yerimiz ellerimiz dedim diye 3 koca gün konuşmadı benimle.

Neden benimle konuşmuyorsun dediğimde ise mikropluyum ben dedi.

Efsun her ağladığında emzir bunu diyor. Yeni emzirmiş olsam bile. Bunun bende acaba kızıma yetmiyor muyum duygusu uyandırdığının farkında değil.

Geçen gün inşaatçılar çatıdan malzeme atarak bizi uyandırdı ya. Sonrasında Efsun'u tam uyuttuğumda ananem bizim odamıza 'boooooooouuuww ' diye bağırarak girdi. Napıyonuz, uyuyonuz mu diyerek?

Annem uyuyorlar diye uyardığı halde. Gülsem mi, ağlasam mı? Ananeeee diyerek yataktan kalkınca da bana kızıp, kapıyı çarpıp gitti.

 Ve bu sabah yaşanan son olay. Dün benim için buzluğa attığı enginarı pişireyim mi diye sordu. Ben de grip olduğum için ağzımın tadı yok, yiyemem anane iyileşince yap dedim.

Bu sabah zili çalıp (kapıda zile basmayın yazısı olduğu halde) bizi uyandırdı ve sana enginar yaptım dedi.

Ben de sana afiyet olsun dedim. O da döndü gitti. Sonrasında anneme Sergül enginar pişirdim diye bana kızdı demiş. Öncesini anlatmak yok! 

Her gün hadi oraya gidelim, buraya gidelim diye geliyor. Bebekli, lohusa ve hasta olduğum için geri çevirdiğim için kızıyor bana. İstiyor ki gezeyim onunla!

Nedeni, nasılı pek umurunda değil.

Yorgun, kızgın ve kırgınım.

Bir de Gülşah var tabii. Efsun'u deli gibi sevip, deli gibi kıskanan. Efsun'a aldığım oyuncakları vermiyor zaman zaman.

Diş kaşıma oyuncağına yapıştı mesela. Sonrasında veriyor ama o an korkutucu.

Annem ne zaman Efsun'la ilgilense çıldırıyor.

Geçen gece tuvalete gitmek için annemi yatağa çağırdım. Efsun dönmeye başladığı ve Gülşah beni korkuttuğu için yalnız bırakmamaya çalışıyorum. Gülşah annemi çağırdığımı duyunca bakamayacaktın, ne doğurdun dedi.

Ciddiye alıp ağlasam mı, şakaya alıp gülsem mi bilemedim.

Yorgun, kızgın ve kırgınım.

Aslında 30 yıldır hayatım böyleydi. Birilerinin gönlünü yap, nazını çek, onları mutlu et, kendini hiçe say.

Ama bu sene zor geliyor.

Biri de benim gönlümü yapsa ve benim açımdan baksa ya?

Annem yazık ortada hepimizi dengelemeye çalışıyor ama onun da yavaş yavaş pili bitmek üzere.

Hayat bazen cidden çok zor.

Haa bu arada ananem sabah tartıştığımız için yan evden, annemi cep telefonundan arayıp gezmeye gittiğini buyurdu. 

Güler misin, ağlar mısın?